In
de nacht van 30 op 31 mei 1942 werd op bevel van luchtmaarschalk Harris
een bombardement op Keulen uitgevoerd, de eerste van de z.g. '1000
bomber raids'. Om het magische getal van duizend bommenwerpers te kunnen
bereiken, was de inzet van enkele honderden vliegtuigen van trainings-
en opleidingseenheden nodig. Deze vliegtuigen moesten worden bemand met
instructeurs en deels met leerling vliegers, - navigators en -
schutters. Er namen 1.047 vliegtuigen
aan deel en de schade was enorm. 44 bommenwerpers keerden niet terug
waarvan er 19 in ons land neerstortten.
Eén
van die niet teruggekeerde bommenwerpers was de Wellington Mk 1 van
Pilot Officer David Johnson die was ingedeeld bij de Central Gunnery
School en aan dit bombardement moest deelnemen om het getal van duizend
bommenwerpers te kunnen halen.
David Johnson steeg op zaterdag 30 mei 1942 om 23.06 uur
op van de basis Feltwell met een voor deze vlucht samengestelde
bemanning. Zijn tweede piloot was Warrant Officer Oldrich Jambor, een
Tsjech, die naar Engeland was ontkomen en dienst had genomen bij de RAF.
Marconist was de 22-jarige Flight Sergeant Josiah Connor,
navigator-bommenrichter Flying Officer Hector A. Batten. De wapens in de
neuskoepel werden bediend door
Flight
Sergeant John McLean en de staartschutter
was
Flight
Sergeant G.J. Waddington-Allwright.
Wellington Mk1
Ze
bombardeerden met succes hun doel, maar daarna ging het mis. Bij de
terugvlucht volgde het toestel een tegenovergestelde koers dan was
opgedragen. Een kompasstoring? Een foutieve aflezing van het kompas? Een
misverstand tussen de bemanningsleden, die niet samen waren opgeleid en
getraind? Na
een tijd de verkeerde noordelijke koers gevlogen te hebben draaide de
Wellington naar het Westen richting Engeland.
Messerschmitt 110
Een
Duitse nachtjager van het type Messerschmitt 110, gevlogen door eerste
luitenant Helmut Woltersdorf, ontdekte de Wellington van David Johnson.
Laag achter de Wellington vliegend zag Woltersdorf het vliegtuig
duidelijk afsteken tegen de lucht en hij vuurde met zijn 4 boordkanonnen
één lang salvo af; de kogels raakten de bakboordmotor en de
brandstoftanks. De Wellington vloog vrijwel onmiddellijk in brand en
verloor snel hoogte. Sergeant Waddington zag als enige kans uit het
toestel te springen toen het laag over de weilanden ten oosten van
Klarenbeek scheerde.
Het
toestel sloeg langs de Hessen Allee te pletter
in een weiland op enkele meters van het
woonhuis van de familie Driessen, daar waar nu de Til op de Hessen Allee
uitkomt. Het was 02.25 uur op zondag 31 mei 1942. Uren later brandde het
toestel nog.
Sergeant
Waddington-Allwright kwam veilig met zijn parachute neer en werd krijgsgevangen
gemaakt. Duitse militairen brachten hem zondagmorgen vroeg naar het wrak
van de Wellington. Hij vertelde dat hij na de aanval van de
Messerschmitt in zijn koptelefoon de anderen had horen schreeuwen dat de
noodluiken niet open wilden gaan. 's Middags werden de verkoolde resten
van David Johnson en zijn mannen geborgen en naar Apeldoorn gebracht en
begraven op Heidehof.
In
september 1981 werden bij het ‘diepploegen' aan de Til resten van het
vliegtuig gevonden. Het ging om een propeller en enkele cilinders van de
motor, die in gave staat waren. De gebroeders Driessen maakten daarmee
een soort gedenkteken ter nagedachtenis aan de vijf gesneuvelde jonge
vliegers. De gebroeders Driessen hadden als kind de crash van de
Wellington meegemaakt en altijd grote interesse in het voorval behouden.
De propeller staat nu in de tuin van één van hen op een natuurstenen
voetstuk dat met behulp van enkele buren is gemetseld.
